Patiënt blij met resultaten gentherapie

'Ik had nooit verwacht dat ik er zo van zou opknappen!'

Mevrouw Duermeijer-Zweers (87) heeft in juni 2005 haar kunstheup laten vastzetten met behulp van gentherapie. De behandeling was onderdeel van een wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van gentherapie bij losgelaten heupprotheses, dat het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) momenteel uitvoert. Mevrouw Duermeijer-Zweers is heel blij met het resultaat van de behandeling en kan het iedereen aanraden.

Wankele kunstheup pijnloos dankzij gentherapie
Meer over de behandeling van losgeraaktekunstheupen met gentherapie.

Videointerview
Onderzoekster Jolanda de Poorter vertelt over de nieuwe therapie.

Meer over gentherapie

Mevrouw Duermeijer-Zweers is zeker al veertig jaar reumapatiënte. Ze erfde, volgens eigen zeggen, de ziekte van haar vader. Hij had een ernstige vorm van reumatoïde artritis. Halverwege de jaren tachtig kreeg zij haar eerste heupprothese en een aantal jaren later volgde de tweede.

Beperkte levensduur
Na een jaar of tien begon ze pijn te krijgen in haar rechterheup. Het was geen verrassing, want ze was destijds goed voorgelicht en wist dat heupprotheses een beperkte levensduur hebben. In het LUMC werd haar heup door middel van een hersteloperatie weer vastgezet, maar een paar jaar later liet deze opnieuw los.

terug naar boven

Geen nieuwe hersteloperatie
'Omdat ik in de tussenliggende periode een hartinfarct heb gehad, mocht ik niet meer onder narcose en kon dus geen nieuwe hersteloperatie meer ondergaan. Dokter Nelissen, mijn orthopeed, heeft mij toen gevraagd om mee te doen aan het onderzoek met gentherapie.

Omdat er bijna nog niemand was die de behandeling had ondergaan, twijfelde ik een beetje. Wat als de therapie niet goed zou gaan? Maar volgens de arts zou er in dat geval niets veranderen en dat gaf voor mij de doorslag. Want ik had zo'n last van mijn heup dat ik bijna niet meer kon lopen,' aldus mevrouw Duermeijer-Zweers.

En dus werd ze afgelopen zomer tien dagen in het LUMC opgenomen voor behandeling met gentherapie. De therapie begint met een injectie met een virus dat de ontstekingscellen identificeert die de loslating van de kunstheup veroorzaken.

Twee dagen later volgt een prik met een prodrug, een geneesmiddel dat deze ontstekingscellen heel gericht opruimt. Beide prikken zijn, volgens mevrouw Duermeijer-Zweers, goed te verdragen.

terug naar boven

Hamers en beitels
De derde stap van de behandeling bestaat uit het inspuiten van botcement om het kunstgewricht weer goed vast te zetten. Hiervoor krijgt de patiënt een ruggenprik. Mevrouw Duermeijer-Zweers was tijdens de ingreep dus volledig bij haar positieven.

'Ik heb alles kunnen volgen. Dat was wel vreemd, zeker als je al het gereedschap ziet dat ze tijdens de operatie gebruiken. Er liggen hamers en beitels, je hoort getimmer. De dokter vertelde precies wat hij ging doen en welk instrument hij zou gebruiken.

Ik vond het erg leuk. De hele behandeling duurde twee uur, maar dat vloog voor mijn gevoel zo om. Het enige nadeel vond ik de harde plank waar ik op moest liggen,' zegt ze.

terug naar boven

Geïsoleerde verpleging
De dag na de operatie mocht mevrouw Duermeijer-Zweers haar bed al uit om een stukje te lopen en kon ze beginnen met oefeningen. Gedurende de hele behandeling heeft ze geïsoleerd gelegen. Dit was nodig om haar te beschermen tegen ziektekiemen uit de omgeving. Ze vond het zelf geen probleem.

'Ik heb heel veel gelezen: boeken, de krant, alles wat ik maar te pakken kon krijgen. Ik lees graag en houd de krant goed bij. Niet alleen het wereldnieuws, maar ook de sportpagina. Ik interesseer mij voor sport. Vroeger heb ik veel gezwommen, getennist, gehandbald en gekorfbald. Als het Nederlands elftal een belangrijke voetbalwedstrijd speelt, zit ik voor de televisie,' aldus mevrouw Duermeijer-Zweers.

terug naar boven

Alles weer zelf
Op dit moment verblijft ze tijdelijk in een verpleeghuis in Leiden in afwachting van een plek in een bejaardenhuis in Voorschoten. Ze kijkt uit naar de eigen kamer die ze daar zal krijgen.

In het verpleeghuis deelt ze een ruimte met twee andere bewoonsters. Niet ideaal, geeft ze toe, al is ze zeer tevreden over de faciliteiten die het verpleeghuis te bieden heeft en de vrijheid die ze krijgt om te doen wat ze wenst.

Dankzij de behandeling met gentherapie en een rollator is ze in staat om zich zelfstandig te verplaatsen. Ze krijgt geregeld aanloop van familie en bekenden en vult de resterende tijd graag met handwerken: breien en borduren zijn favoriet.

'Sinds de gentherapie doe ik eigenlijk alles weer zelf. Niet dat ik enorme afstanden kan lopen, maar ik kan zelf met de lift naar boven en beneden. Ik had van tevoren niet gedacht dat ik zo van de gentherapie zou opknappen. Ik kan het iedereen aanraden!', aldus mevrouw Duermeijer-Zweers.

Laatst bijgewerkt op 10 april 2006

Deze tekst verscheen eerder in In Beweging, maandblad van de Reumapatiëntenbond.

terug naar boven

	0900-6655566 25 cent per minuut ma. en do. 10:00 tot 15:00 uur
	erfolijn@erfocentrum.nl